Δυο όνειρα, δυο δευτερόλεπτα

Οι σκιές μοιράστηκαν τα κρίνα
Κι ένα πανέρι με φρούτα και νερό
Κι υπόσχεση

Κατόπιν έφεξαν τα δέντρα
Το δάσος έγινε γνέμα
Και υφαντό ο ουρανός

Μ' ήλιους βελόνια.

Γίναν τα χέρια μονομιάς
Ανιχτευτές ερήμων

Γκρέμισαν όλες τις φωλιές
Ν' απαλλαγούν απ' τους
Σιγμούς των δέντρων

Στα ίδια χέρια ύστερα
Άνθισ' η φωνή

(Σιωπή
Ολότελα
Ολόγυρα
Το δάσος αφανίζεται
Μες στο σπίτι
Ύπνος βαθύς
Όνειρο δεύτερο)

Χρειάστηκε ένας καφές
Και δυο σύννεφα να στάξουν
Στ' άχρωμο πάνω νυχτικό
Της σκοτεινιάς

Με τη μοιραία μουσική
Η ανταύγεια του
"Μακριά"

Κι ένα φωτάκι
Γύρω απ' το μαύρο
Που κυοφορεί
Εννέα, εννέα μηνών

Σ' είδα να πλησιάζεις
Με δυο χείλη ιδρωμένα
Στο φως διασπώμενα

Κι ένα "αγαπώ" αλλοτινό
Από κείνα που δε σβήνουν
Μ' ένα φ-ύσημα

Καθώς εκείνες οι φωτίτσες
Στις παιδικές τούρτες
Που τις θεριεύει η ανάσα

Ιδίως τ' άνθη
Απ' το άσπρο κέλυφος
Κείνο ακόμη
Το κίτρινο σιρόπι

Είδα και τη σιωπή σου
Ν' αντιφεγγίζει στους ώμους μου
Με κείνη την άχνα
Της υπνοφαντασίας

Κι η πόλη έρημη...έρημη...
Τούτο ειν' αληθινό

Την άχνα εκείνη
Που διόλου δεν ξέρεις
Αν κοιμάσαι
Αν υπνοβατείς
Ή αν σε ξύπνησε
Το "αγαπώ" του ονείρου

Είδα κι εμένα
Στα όρια των λέξεων
Σύνορα τσακισμένα
Των καιρών

Να σε κοιτάζω
Σα να σε πλάθω
Με το βλέμμα

Λέξεις πρωτάκουστες

Να σου ζητώ...
Σα ν' ακούγετ' η φωνή μου
Υπνοβάτης καθώς
Πάνω σε στρόβιλους

Λέξεων...

Ψίθυροι μετα
Υποψίες ήχου

Τίποτε...

ΑΚΟΥΣ....;

Μικρές μικρές κουκκίδες

Το θαμπό "εσύ"
Το νοτισμένο "εγώ"

Η αγκαλιά, βλέπεις,
Αχανής
























Εικόνες: deviantart

Μια πόλη αντίκρυ

Μια πόλη αντίκρυ

που όλα μέσα της ασθμαίνουν

ρέει εντός μου ή ξεμακραίνει

ανάλογα την εποχή

τα πεύκα της βουλιάζουν

στα πεζοδρόμια γίνονται βάλτοι

κι οι δρόμοι της βαρυγκωμούν

εξαντλημένοι αναβάτες

η ίδια είναι πόλη

που αναπηδά στα δάχτυλά μου

κάθε που ο χορός αρχίζει

με το άναμμα του φανοστάτη

Μια πόλη αντίκρυ

ξυπνάει μαζί μου στο ξημέρωμα

όταν στα ορθάνοιχτα παράθυρα

τα βλέφαρα πλαγιάζουν

ο αέρας συρρικνώνει την απόσταση

εμπρός μου στήνει νάρκες

κι ένα-ένα τα κύματα μου φέρνει

με όλα τους τα ναυάγια

σκαριά και σώματα αιωρούνται

μνήμες να μου προσάψουν στο μπαλκόνι

ταξίδια απ’ τις διάφανες κουρτίνες

στου απέναντι σύμπαντος

τ’ άσπρα αλουμινένια αστέρια

Μια πόλη αντίκρυ

ντύνεται ατόφια τα φτερά μου

πριν από μένα ξεμυτίζει στο σκοτάδι

με τις σκιές της τα παπούτσια τους

να σέρνουν σε αδρή πορεία

στις λάσπες μέσα το καράβι

τα κύματα μέσα στις λάσπες

η πλεύση των κλειστών ματιών

σαλπάρω γι’ άγνωστα ξενύχτια

με δυο κοχύλια αντί για μάτια

και στο λαιμό ένα φιλί

απ’ της αφής το περασμένο

εικόνα: deviantart

Αφιερωμένο στους αγαπημένους μου: Τόλη, Τζούλια, Ευαγγελία, Νημερτή, Μαρία και στη φίλη μου Γιώτα...

Αποχωρισμός

Χάνεται από τα σπίτια η πόλη
απ' τα πουλιά ξυπνούν οι σκέπες
σώμα που αχνίζει και αρνείται να ξυπνήσει
καθώς τα κύματα χορεύουν με τ' αστέρια
καθώς το πλοίο ξεμακραίνει απ' τη σκηνή
με τα φουγάρα του να ορθώνονται στ' αντίο
τα "θέλω πάλι" και τα "μη" αλλοιώνεις μου τη φέξη σου
κι ο ήλιος μυστική προβλήτα
χάνεται από τα πήλινα κοχύλια
στο ανέγνοιαστο περβάζι επάνω της αλήθειας
των "θα ‘ρθω πάλι" και του "επί" μίας στροφής



Σιμώνει αργά το πιάνο στα παράθυρα
στη δίνη μέσα του καφέ βυθίζεται
κι από το άγρυπνο της στέρφας αποκόλλησης
στο ηχηρό "αγαπώ" όλων των κόσμων
που σ' έχω και σ' ακούω και σου αφήνω όλο το χάραμα
και σε κοιμάμαι με το κύμα και σε απλώνω μέσα μου
πέπλο δυσεύρετο και άβαλτο
τον ήλιο αφήνω σου και τ' αμυδρό κρατώ της πολυκαιρισμένης νύχτας



Σ' έχω εδώ σ' έχω εκεί σ' έχω νανούρισμα και σ' έχω πρόσωπο
σ' έχω στην πόλη του γιατί και στο γιατί που αποκοιμίζει κάθε απόκριση
σ' έχω στου πύργου το άπαυτο και στο ποτάμι που ανακλά όλη τη δίψα
σε έχω στης βροχής το αρμένισμα
και στη βροχή σε ακούω να κυλάς
και να με φέρνεις πίσω σου και μπρος σου
να με πηγαίνεις όπου ανήκω

σε βαθυκόκκινα νερά και στ' άσπρο όνειρο

εικόνα: deviantart

Αναμένεται προσγείωση

Αναμένεται προσγείωση

σαν να ’ναι ο καιρός που αλλάζει

να γείρει ο κόπος μας

να πυρωθεί η αλήθεια μας

σ’ εύφορο χώμα.

Μνήμη αναμένεται.

Γέλια αερικά και γέλια δίνες.

Μου ’γινε αναιμικό το φως.

Καλύτερα έτσι· λιχνίζει η νύχτα πιο αμυδρά

σε γέλια δαίμονες σε γέλια φλόγες.

Έτσι τ’ αποσιωπητικά διαβατάρικα

ζυγώνουν όσο κρατά ένα γέρμα,
η νύχτα γνέφει πιο αμυδρά,
πλάι στ' αστέρια τρεμοφέγγει η απόσταση,
σε γέλια ανέλπιστα ανάμεσα
τα πτώματά της περιφέρει.

Μου ’γινε αναιμικό το φως
μνήμη από φώτα ζωηρά και φώτα μνήμες,
χέρι τρεμάμενο. Χέρσα η απουσία.

Το χώμα έτοιμο
να σκεπαστεί η αλήθεια μας.

εικόνα: deviantart

Κάλεσμα

«…αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή.»

Γ. Σεφέρης

Δεν είναι άλλη η δίψα…μου.

Είναι η φυγή

ορμητική, μανιώδης

δρασκελιά στο χρόνο.

Αντέχω της τα βήματα,

τη βρεφική αστάθεια εκείνη

που όλο. Όλο μου φέγγει.

Κι είν’ η βροχή της λαχταριστή.

Και σπαρταρά η μιλιά μου.

Στάλες στ’ ανεύρετο με λιγοστό.

Λίγο το φως.

Μάτια μου, άπατα, προσφιλή

σας καλώ στο μυχό των δικών μου.

Κι ακόμη. Ακόμη δεν σας έμαθα.

Μάτια δικά μου, σας καλώ.

Ν’ αμοληθώ, τρεχαλητό, στη μία.

Μία, μοναχή φυγή μου.

art by R. Magritte